KOMMUNIKASJON OG SAMSPILL..
Etter å ha hatt om kommunikasjon og samspill er det ting jeg har tenkt over, for det er egentlig veldig fasinerende å se hvor likt kroppsspråket er i forhold til alle språkene i verden. Min mor kunne foreksempel ikke engelsk bortsett fra "yes" og "no". Likevel ble hun forstått! Bruken av armer, bein og ansikts-uttrykk var flittig i bruk, og for oss som såg på var det jo veldig morsomt.

Var jo klar over at kroppsspråk er noe som vi bruker mye, men at det utgjør 70% av budskapet vårt, det visste jeg ikke.

Har hatt noen tanker om det med kroppsspråk for jeg tror jeg er lett å lese.. Liker jeg noen skjuler jeg det ikke, men dersom jeg ikke liker noen er det verre. Da vil man jo prøve å skjule det, og det kan være veldig vanskelig. Heldigvis liker jeg de aller fleste! Det kan jo være en fordel når vi jobber med folk og vi er nødt til å kunne holde oss nøytral. Da er det lettere å være rettferdig ved karaktersettingen til elever for eksempel.

Kombinasjonen mellom kommunikasjon og samspill er ekstremt viktig. Vi bruker det hele tiden og over alt. Mellom oss der hjemme, mellom jobb og skole. Vi kommuniserer med innland og utland. Mange kriger kunne vært unngått med bedre kommunikasjon, og de dårlige ringvirkningene av krigenes resultater kunne vært unngått.

Hva vi sier og hva som blir oppfattet av mottaker er ofte to vidt forskjellige ting. Folk er så forskjellige og det må taes på alvor. Vi må prøve å observere om mottaker har oppfattet ting riktig og da vil ofte kroppsspråket røpe det. Ellers vil kanskje mottaker oppfatte det som mobbing og så er den dårlige sirkelen i gang.

Til slutt vil jeg si at for å bli en god lærer må vi kunne kommunisere skikkelig og ha et godt samspill både med elevene og kollegaene og eventuelt foreldrene!

OBSERVASJON !

No har me vore på praksis på Langeland skule kor me skulle observera ein elev eller ei gruppe.

Dette syntes eg var kjekt og eg fann fort ut kven eg ville observera.

Praksisgruppa mi fekk vera med i sjette klasse og berre etter fyrste dagen kunne me konstatere at dette var ei kjempeklasse!

Eg har valgt å observera både elevar, lærarar og skulen inne og ute.

Det blei ei mjuk start på oss med denne observeringa, og eg fant fort ut kven eg ville observera. Det blei ein gut i sjette klasse. Observerte etter kort tid at han var blant dei beste i klassen. Han er rask, flittig, pliktoppfyllande og samstundes nøyen. Var imponert over kor rask han var i matte, for dei skulle få skriva navnet sitt på tavlen når dei var ferdige med oppgåver. Han presterte å véra opp på tavlen tre gonger mens fortsatt over halve klassen ikkje hadde vore opp éin gong. Eg fulgte med denne eleven i to dager og kunne sjå at han har det greit på skulen, både i timene, kor han svara ivrig, og i friminuttane kor han leika saman med mange.

Denne eleven går i same type kle som resten av klassen; dongeribukser og hettegenser. Han er òg rein og fin.

Læraren deira er ei veldig rolig og dyktig lærar etter mitt syn. Ho holder ro i klassen ved bruk av musikk og anna, og ho roser elevane mykje. Eg la merkje til at ho kunne sei "eller?" istadenfor at det svaret var feil. Då kunne dei få ein sjanse til eller nokon andre kunne få svara.

Denne skulen ser litt gamal og sleten ut. Alle borna tok av seg på beina når dei skulle inn i klassen, men det var dårleg tilrettelagt for dette ute på gongen. Det vart til at me snubbla i sko...

Kunne kanskje vore betre lufting i klasseromma?

Ellers syntes eg det var praktisk at lærarane har god oversikt over skuleplassane på begge sider, når dei sit inne og tek seg ein kopp kaffi.

Med denne erfaringen eg har gjort meg ved å observera andre, gjer det meg nokre tankar.

Me gjer oss opp tankar veldig fort og det er ikkje sikkert at me har så veldig rett i det me kan sjå?Det som er på innsida av oss menneske kan ingen sjå. Kva me har opplevd er det ingen som kan sjå på oss med mindre me har "symptomer" som er lett å lesa.Me har alle tanker og følelser og me lærer tidleg å skjule ting.

Og då lurer eg på korleis EG vert oppfatta av andre på så kort tid? Og så det store spørsmålet: Har dei rett??

KVIFOR LÆRAR????

I vår tok eg mot til meg og bestemte meg for å få meg meir utdanning, og då var jo det store spørsmålet: kva skal eg bli og kva passer eg som. Dette tykte eg var veldig vanskjeleg, så derfor valgte eg tre forskjellige yrke. Eg hadde ynskje om å hjelpa folk og jobba saman med folk, og det enda opp på førstevalget mitt som var lærar. Dei som kjenner meg godt, meinte eg passa til å bli lærar og eg fekk nokre argument på kvifor eg burde gjera dette. Det hjelper sjølvsagt på sjølvtilliten med gode vener og super slekt som kan støtta og hjelpa når det trengs!

Etter fyrste dagane må eg innrømma at eg mista trua på meg sjølv, fordi det var så mange ting eg måtte ordna. Eg har tre kjekke gutar som ikkje er så store enno og dei måtte få litt tid til å sjå på skulen /barnehagen. Andre veka syntes ge også var litt tøff men ein kan jo ikkje gje opp med ein gong.

Ting som ikkje vert gjort, stressar meg og eg har lett for å laga meg for store mål for dagen. Eg har merka meg at eg får gjort mykje meir når eg ikkje har dei store måla og prøver å finna roen; akseptera at ting tar tid og at alt ordner seg til slut.

Grunnen til at eg valgte Stord var fordi eg kjenner andre som har budd på Stord og dei seier at det er eit veldig flott miljø her. Skulen her har fått veldig godt rykte og det var avgjerande for meg at eg følte meg trygg på skulen. Dessutan var eg ut her for fyrste gong i sommar for å sjå korleis Stord såg ut og eg blei imponert! Dette er ein flott plass og eg følte at eg kom til å trivast på Stord. Slik gjekk det til at eg takka ja til plassen her :-D

Minne om en lærer som jeg husker spesielt godt

Da var ein nydeleg dag då eg byrja i fjerde klassen på Slettebakken skule i Bergen. Det var varmt og sommarleg, og det var fint å møte klassekameratane igjen etter ein lang sommarferie.
Me fekk ny lærar dette året og han var høg og slank med kvitt hår og bart. Namnet hans hugsar eg godt, for det var Rød, og slikt namn trudde eg ikkje var noko namn den gongen.
Eg hugsar at eg tykte om han heilt ifrå starten fordi han såg grei ut og var blid. Han elska å vera ute i naturen og tok oss ofte med på korte og lengre turar.
Me fekk eit eventyrleg år saman med denne læraren. Han tok oss med i skog og mark, og lærde oss om forskjellige dyr og planter.
Ein gong skulle me opp til eit vatten med mykje froskar, og me hadde teke med oss nokre store glas som me fyllte vatn på. Deretter samla me nokre froske-egg og hadde dei oppi glasa. Dette fekk me lov til å ha i klassen og me skulle få sjå utviklinga frå egg til rumpetroll.
Dette tykte me var veldig spannande men da lukta rart i klassen vår.
Om vintaren fekk me gå på skøyter på Tveitevannet, og me besøka musèer og hadde det veldg kjekt.
Om våren var me ute i skogen og fekk sjå korleis han laga seljefløyte, og det gjekk fort mot sommarferie.
Me lærde mykje dette året, og me fekk lov å utfolda oss. Fordi me hadde det så fint med denne lærar Rød, hugsar eg han speiellt godt.
Da me ikkje visste var at i femte klassen måtte me gjera ekstra mykje lekser fordi den nye læraren me fekk då, meinte me hang etter i fleire fag.. Eg hugsar igrunn henne godt også..